مقبره خواجه نظام الملک

                                

در محله دارالبطيخ كه امروز محله احمد آباد است ، آرامگاه خواجه نظام الملك طوسي،‌ مرد بزرگ علم و ادب و سياست ايران در سالهاي 465 و 485 هجري قمري واقع شده است. آرامگاه خواجه در كنار قبور چند تن از شاهان سلجوقي قرار گرفته و به نظر بسياري از محققين و كارشناسان در گذشته بناي مناسبي نيز بر اين قبور وجود داشته است.

در اين محل 8 قبر به چشم مي خورد كه اغلب داراي سنگ مرمر نفيس هستند. بر مدفن خواجه سنگ مرمرين بسيار زيبائي نصب است كه در اطراف آن كتيبه اي شامل آيه الكرسي و كلمات ديگر نوشته شده است.

مزار ملكشاه سلجوقي نيز در همين محل قرار دارد. تركان خاتون همسر ملكشاه سلجوقي و فرزندان او مانند بركيارق و سلطان محمد و سلطان محمود نيز در اين محل مدفون هستند. بر سنگ هاي موجود در اين محل علاوه بر تاريخ هاي مربوط به زمان سلجوقي ،‌ برخي تواريخ از جمله 859 هجري قمري و 937 و 953 هجري قمري نوشته شده است.

تا چند سال پيش چنار كهنسالي بر در ساختمان اين مجموعه آرامگاهي وجود داشت كه مردم اصفهان آن را با چنار دارالبطيخ مي گفتند. امروز از اين چنار اثري موجود نيست.

---

اگه خوشت اومد یه دونه کلیک کن

میرزاتقی‌خان امیرکبیر

                  

میرزاتقی‌خان امیرکبیر صدراعظم ایران در دوره ناصرالدین‌شاه قاجار بود.

میرزا تقی خان امیر کبیر, صدراعظم مشهور دورهٔ ناصرالدین شاه قاجار.نام اصلی امیرکبیر محمد تقی بود که بعدها تقی گفته می‌‌شد و عناوین و القابی که به دست آورد بدین قرار است: کربلایی محمد تقی- میرزا محمدتقی خان- مستوفی نظام- وزیر نظام- امیر نظام- امیر کبیر- امیر اتابک اعظم(شوهر خواهر ناصر الدین شاه نیز شد).

محمد تقی پسر کربلایی قربان، آشپز میرزا عیسی قائم مقام اول بود که در خانه قائم مقام تربیت یافت و در اوایل جوانی به سمت منشی قائم مقام اول به خدمت مشغول گشت و مورد عنایت رجل سیاسی دانشمند قرار گرفت و بعداٌ در دستگاه قائم مقام دوم نیز مورد توجه واقع شد تا جایی که وی را همراه هیاتی سیاسی به روسیه فرستاد و در نامه‌ای در مورد هوش و نبوغ میرزا تقی خان چنین نوشته:

خلاصه این پسر خیلی ترقیات دارد و قوانین بزرگ به روزگار می‌‌گذارد. باش تا صبح دولتش بدمد...

---

اگه خوشت اومد یه دونه کلیک کن

ادامه نوشته

                

                

كوروش آرام گير در بستر
                            ملك ما بي تو گشت خاكستر
سد به روي تمدنم بستند
                                بي تمدن چه فرق با استر
ننگ بادا به من كه در خوابم
                                ميهنم با عرب شد همبستر

بزرگداشت سالخوردگان در ایران باستان

بزرگداشت سالخوردگان در ایران باستان

نماد شهریور ماه

ایرانیان عهد باستان نخستین مردمی بوده اند که برای ادای احترام و بزرگداشت و سپاسگزاری از سالخوردگان روز مشخصی را در سال تعیین کرده بودند و این روز، 25 شهریور ماه هر سال بود و قدمت آن به سه هزار سال می رسد. در آن زمان و تا 14 قرن پیش، روزهای هر ماه ایرانی نام خاص داشت و روز 25 شهریور "اشیش وانگ Ashish vangh" خوانده می شد که روز رحمت خدا، اخلاقیات و معنویات و روان پاک بود. ماه شهریور «شهرور shehrevar »تلفظ می شد. پس از انقراض ساسانیان، چون در ایام نوروز هم به دستبوس پیران قوم رفتن رسم بود، این مراسم اختصاص به نوروز یافت و به تدریج روز سالخوردگان (25 شهریور) کمرنگ و در ایران به فراموشی سپرده شد. ولی، کشورهای دیگر و عمدتا از قرن بیستم آن را برای خود احیاء کرده اند که در کشورهای انگلیسی زبان به «سینیور دی» معروف است. نخستین قانون کیفر عمومی ایران عدم توجه فرزندان به والدین سالخورده را جرم شناخته بود که مجازاتی از درجه جنحه داشت.
در سال 1720 میلادی جاماسب ولایتی که "دستور زرتشتیان" کرمان بود به بمبئی رفت تا تاریخچه "روز سالخوردگان" را با سایر محققان پارسی هند بنویسند و آن را زنده کنند که بعدا مینوچهر هومجی از پارسیان بمبئی هند این کار را کرد.
ژاپنی ها 15 سپتامبر (24 شهریور) را به عنوان روز سالخوردگان برگزار می کنند که گمان نمی رود ربطی به روز باستانی سالخوردگان ایران داشته باشد.
باید توجه داشت که از دو دهه پیش توجه به سالخوردگان و بازنشستگان در سراسر جهان چشمگیر شده است. در آمریکا درمان سالخوردگان مطلقا رایگان است و بسیاری از فروشگاهها در روز معینی از هفته، اجناس خود را به آنان با 15 درصد تخفیف می فروشند. بعضی شرکتهای هوایی به سالخوردگان تخفیف قابل ملاحظه می دهند و استفاده از اتوبوسهای شهری برایشان رایگان است، به همین گونه شرکت در کلاسهای درس در هر سطحی.

---

اگه خوشت اومد یه دونه کلیک کن

جسارت روبه فزونی اعراب

             

                  

زشير شتر خوردن و سوسمار ‏

عرب را به جايي رسيده است کار

‏

که تاج کياني کند آرزو ‏

تفو باد بر چرخ گردون تفو

شما را بديده درون شرم نيست ‏

ز راه خرد، مهر و آزرم نيست

---

اگه خوشت اومد یه دونه کلیک کن

فروهر

                                                   فروهر
در باور سنتی زرتشتیان ، وجود انسان از چهار گوهر تشكیل شده است كه بهم پیوسته اند و از تاثیر آنها بر یكدیگر ، پویندگی و بالندگی از هر فرد سرچشمه میگیرد. این چهار جز عبارتند از " تن و جان " كه مربوط به جهان مادی اند و " روان و فروهر " كه مربوط به بعد مینویی سرشت آدمی هستند. فروهر گوهری است كه روان را از گرایش به كژی و كاستی و دروغ باز میدارد تا روان به آرامی راه خدا جویی را طی كند و شایستگی فراگیری نور حقیقت و پیام سروش را داشته باشد.
در دوره هخامنشیان ، نگاره ی فروهر به عنوان آرم ملی شكل گرفت. هریك از اندامهای این نگاره ، گویای مفهومی در اندیشه ی نیاكان است

1. چهره ی سالخورده و نورانی فروهر ، یاد آور بهره گیری از تجربه ی پیران خردمند است.

2. بال فروهر سه قسمت دارد تا فراگیری هومت ، هوخت و هورشت یعنی " اندیشه ، گفتار و كردار نیك " را به انسان سفارش كند.(میتوان گفت که اگر داری اندیشه وگفتار و کردار نیک شویم به سوی نیکی و سعادت پرواز خواهیم کرد )

3. قسمت زیر بال فروهر نیز سه قسمتی است تا نفرت انسان و زیر پا گذاشتن دژمت ، دژوخت و دژورشت را یادآوری كند. یعنی هر فرد باید اندیشه ، گفتار و كردار ناپاك را از خود دور سازد.

4. دو رشته ی آویخته در پایین ، نشانه ی پیوستن به سپنته مینو ( منش پاك ) و پشت سر گذاشتن انگره مینو ( اندیشه پلید ) است.(که در وجود هر انسان است و او باید یکی را پروش دهد اگر سپنته مینو را بپروراند به سوی سعادت و اگر انگره مینو در او پرورش یابد به سوی نابودی کشیده میشود)

5. حلقه ی دور كمر فروهر ، نشان وارستگی انسان از امیال ناهنجار و نیروی پرواز او به سرچشمه ی خورشید است.(به گفتاری نشان دهنده ان است که هر چه در این جهان کنی نتیجه ان به خودت باز میگردد به قولی هر چه کنی به خود کنی گر همه نیک و بد کنی )

6. دستهای فروهر رو به سمت جلو است تا آرمان انسان همواره به سوی پیشرفت و بالندگی باشد

.حلقه ی دست این نگاره ، جلوه گاه آیین مهر و نشان پیمان انسان با خداوند در پیوستن به اشویی است.(میدانیم که ایرانیان دروغ نمیگفتند و به وفای به عهد وقول خود سخت پا بر جا بوده اند )
( اشو هنجار درستی است كه اهورامزدا جهان را بر اساس آن خلق كرده است.)

چنگیز خان

 

تصویر چنگیز خان بر اسكناسهای 500 توگریكی جمهوری مغولستان

در سال 1227 میلادی، چنگیزخان مغول پس از تصرف سرزمین هایی از چین تا حاشیه اروپا، در 72 سالگی درگذشت.
     گروه بین المللی مامور كشف گور چنگیزخان مركب از تاریخدانان، جغرافیون و باستاشنان پس از چهل سال بررسی سرانجام  گوری را در تپه ای در 260 كیلومتری شمالشرقی اولان باتور (پایتخت جمهوری مغولستان) و به فاصله نزدیكی از زادگاه وی (دامنه كوههای لینبانشان، نزدیك شهرك باتشیریت، ایالت هنتی Hentii) كشف كرده اند كه به صورت یك اطاقك 3 در 3 در 4 متری سنگی در عمق دو متری و در نزدیكی قله تپه است و در اطراف آن، قبور سنگی متعدد وجود دارد تا یافتن قبر چنگیز دشوار باشد. چنگیز خان هنگام تعقیب جلال الدین خوارزمشاه كه لشگریان او را در منطقه پروان (افغانستان فعلی) شكست داده بود تا رود سند، به علت ناسازگار بودن آب و هوای این منطقه (پاكستان امروز) بیمار شده بود و پس از بازگشت به زادگاه خود، هنگام شكار نیز از اسب افتاده بود و این دو عامل باعث مرگ او شد. اما پیش از مرگ "گوریلتا (نشست)" سران مغول را تشكیل داده بود و وصیت های خود را كرده بود. از جمله تاكید كرده بود كه مجموعه قوانین وی، دزاساك (یاسا)، دقیقا رعایت شوند مخصوصا كه

• در قلمرو مغول با دروغ، دزدی و تجاوز به زنان شوهر دار باید شدیدا مبارزه شود.
• پیش از توسل به خشونت باید دست كم یكبار اخطار داده شود.
•  دانشمندان، ادیبان و آگاهان - هر كس كه می خواهند باشند باید به خدمت گرفته شوند و بدون مشورت با آنان كاری صورت نگیرد.
• در وحدت سران مغول كوچكترین خللی نباید به وجود آید.
• قوم مغول در هرجا كه باشد باید از زندگی در داخل شهر و آلوده شدن به مفاسد شهری جدا امتناع كند و زندگانی چادر نشینی و یا به دور از شهر را از دست ندهد و ....

قدیمی ترین یاسای چنگیزی به خط ایغوری نوشته شده است. در آخرین قوریلتای زمان چنگیز، دو پسر از سه پسر اصلی و زنده او Ogodei (اگدای یا اكتای) و Toluy (تولی یا تولوی) شركت داشتند. "جوجی" پسر بزرگ او و فاتح روسیه و خزر پیش از تشكیل این نشست درگذشته بود و پنج پسر دیگر چنگیز از زنان غیر رسمی بودند كه نقش مهمی به آنان واگذار نمی شد. نام چنگیز كه موفق به متحد كردن اقوام مغول و سپس تصرف سرزمین های ترك نشین و آنگاه شمال شرقی و شرق ایران شد در ابتدا "تموچین" بود. در غرب نام او را گنگیز (Genghis) تلفظ می كنند.
چنگیز خان كه بیم داشت روزگاری دشمنانش گور او را بیابند و بقایای جسدش را بیرون بیاندازند و روح او تا ابد ناراحت باشد محرمانه دستور داده بود كه همه كسانی كه در ساختن گور او و مراسم تشییع و تدفین جنازه شركت كنند كشته شوند و این وصیت پس از مراسم تدفین به دست "اگدای" انجام گرفت و به همین جهت چهل سال طول كشید تا هیات بین المللی گور او را پیدا كند. جغتای (Jaghatay) كه در میان سه پسر اصلی چنگیز كوچكتر از همه بود در آخرین "قوریلتای" شركت نداشت. وی كه در عملیات رود سند در كنار پدر بوده همانجا مامور شد كه سند، مكران و كرمان را تصرف كند تا بعدا جلال الدین خوارزمشاه از آنها به صورت پایگاه استفاده نكند و جغتای كرمان را در سال 1222 میلادی متصرف شد، غارت كرد و ویران ساخت تا چیزی برای جلال الدین باقی نماند. مورخان ضمن تاكید بر خونریز بودن و شقاوت چنگیز خان در عین حال وی را مردی باهوش و دارای عزم و اراده نیرومند دانسته اند.

فیلم( 300 )وحالا فیلم( یک شب با پادشاه) و تاریخ مظلوم ایران

«يك شب با پادشاه » به كارگرداني مايكل ا.سجبل يكي از اين آثار است كه به تازگي به نمايش درآمده و اقتباسي از داستان «استر» كتاب مقدس عهد عتيق است . داستان فيلم در سرزمين پارس اتفاق مي افتد اما به گفته متيو كروچ ، تهيه كننده فيلم ، اين قصه ، قصه يي جهان شمول است . متيوكروچ پسر پل كروچ گوينده مذهبي يك شبكه تلويزيوني است . او از طريق سرمايه گذاران خصوصي و از فروش حقوق پخش تلويزيوني فيلم به شبكه پدرش ، سرمايه فيلمش را فراهم كرد. بودجه فيلم بيست ميليون دلار بود كه براي ساختن چنين پروژه عظيمي مبلغ اندكي به شمار مي رود. كروچ براي ساخت اين فيلم به هندوستان رفت . او مي گويد: «هندوستان جاي فوق العاده يي براي فيلمسازي است . در اين كشور با چالش هاي غيرمعمول روبرو مي شوي ولي به همان اندازه امتيازات فراواني هم دارد، بنابراين فكر مي كنم تصاويري كه ما در آنجا گرفته ايم ، در هيچ كجا يافت نمي شود.» او معتقد است...

حتما به ادامه مطلب مراجعه کنید

---

اگه خوشت اومد یه دونه کلیک کن

ادامه نوشته